Maambukizi ya njia ya mkojo (UTI) hutokea mara nyingi zaidi wakati wa ujauzito, labda kwa sababu uterasi unaokua na homoni zinazozalishwa wakati wa ujauzito hupunguza kasi ya mtiririko wa mkojo kwenye mirija inayounganisha figo na kibofu cha mkojo (ureters). Wakati mtiririko wa mkojo ni mdogo, bakteria wanaweza wasitoke kwenye njia ya mkojo, na hivyo kuongeza hatari ya maambukizi.
Maambukizi ya njia ya mkojo kwa wanawake wajawazito huongeza hatari ya yafuatayo:
Maambukizi makali, hata ya kutishia maisha, kwa mwanamke mjamzito
Uzani mdogo wa kuzaliwa
Maambukizi ya njia ya mkojo yanaweza kutokea kwenye kibofu cha mkojo au figo. Dalili zinaweza kujumuisha uchungu wakati wa kukojoa, kukojoa mara kwa mara, kuhisi haja ya haraka ya kukojoa, damu kwenye mkojo, uchungu kwenye sehemu ya juu ya mgongo, na/au homa.
Bakteria inaweza kuambukiza mkojo bila kusababisha dalili za maambukizi ya njia ya mkojo, kwa hivyo madaktari kwa kawaida huangalia mkojo kwa bakteria, hata kwa wanawake wajawazito wasio na dalili. Ikiwa wanawake wajawazito wana bakteria kwenye mkojo au maambukizi ya figo, sampuli ya mkojo huchukuliwa kila mwezi na kupimwa.
Maambukizi ya figo (pyelonephritis) yana uwezekano mkubwa wa kuwa makali kwa wanawake wajawazito, na bakteria wanaweza kuenea mwilini mwote na kuwa hatari kwa maisha (sepsis).
Matibabu ya maambukizi ya njia ya mkojo yanajumuisha viua vijasumu. Madaktari hutumia cephalexin, nitrofurantoin, au trimethoprim/sulfamethoxazole kwa kawaida. Nitrofurantoin na trimethoprim/sulfamethoxazole hutumika tu wakati wa muhula wa kwanza wakati hakuna njia mbadala zinazopatikana. Wanawake ambao wamewahi kupata maambukizi zaidi ya moja ya kibofu cha mkojo au ambao wamewahi kupata maambukizi ya figo wanahitaji kutumia viua vijasumu wakati wote wa ujauzito ili kuzuia maambukizi ya njia ya mkojo yanayofuata.
